พลังงานที่ต้องการทำลายพันธะเคมีกำหนดในโมเลกุลเป็น ที่สอดคล้องกับพลังงานในการแยกชิ้นส่วนไปที่ระยะอนันต์ ตัวอย่าง ความแข็งแรงพันธะ oxygen–oxygen ในโอโซนถูกกำหนดเป็นความแตกต่างของพลังงานระหว่างโมเลกุลโอโซนและบางส่วนของ O และ O2 ที่เกิดขึ้นจากการแตกพันธบัตร